Utjecaj intervencijskog programa na prevenciju komplikacija uzrokovanih inzulinskom rezistencijom kod žena reproduktivne dobi

Inzulinska rezistencija (IR) je stanje u kojem određena koncentacija inzulina ostvaruje biološki učinak manji od očekivanog. Sindromi IR obuhvataju širok klinički spektar, koji uključuje pretilost, intoleranciju na glukozu, diabetes mellitus (DM) i metabolički sindrom, kao i stanje ekstremne IR. Značaj istraživanja u okviru ovog projektnog prijedloga se temelji na mnogim naučnim činjenicama, te nedostatku multidisciplinarnog pristupa u rješavanju problema IR kod žena reproduktivne dobi. Na našem prostoru, nedostaju istraživanja ovog tipa, dok je problematika sve više zastupljena, a DM tip 2 se i dalje navodi kao oboljenje sa sve većom prevalencijom kako u Kantonu Sarajevo, tako i na nivou FBiH. Naučni doprinos predloženog istraživanja je kreiranje preventivno promotivnog vodića za žene u reproduktivnoj dobi sa IR, kreiranje nutritivne terapije i interventnog programa fizičke aktivnosti, detekciju visokoprediktivnih laboratorijskih i antropometrijskih parametara, uspostavljanje korelativnih uzročno-posljedičnih odnosa. Interventni programi bi potencijalno smanjili troškove zdravstvene zaštite što predstavlja dugoročni doprinos. Također, preventivno-interventni vodiči s napomenom o stilovima života će biti dostupni svim ženama reproduktivne dobi. Autori aktuelnih istraživanja su zaključili da je umjereno smanjenje tjelesne mase kod pretilih ispitanika tokom kratkog razdoblja značajno poboljšalo inzulinsku rezistenciju. Smanjenje tjelesne mase je istovremeno smanjilo i serumski leptin, povećalo grelin i povećalo dio nezasićenih eritrocita. Samo je leptin bio u neovisnoj korelaciji s poboljšanjem IR nakon multivarijabilne regresijske analize, što ukazuje da leptin može igrati ulogu u modulaciji IR nakon gubitka tjelesne mase.

Ključne riječi: inzulinska rezistencija, leptin, laboratorijski parametri, antropometrijski parametri, preventivno-interventni program